Anasayfa

    Necip Fazıl ve Cahit Sıtkı, yirminci yüzyıl Türk şiirinin önde gelen iki şairidirler. Yaşadıkları dönemin etkilerini şiirlerinde çeşitli şekillerde aksettirmişlerdir. Aralarında pek çok farklılık bulunmasına rağmen, bu iki şairi birleştiren temel noktalardan ikisi, yalnızlık ve kaçış duygusudur.

      Tanzimat dönemi romanında, doğru ya da yanlış modernleşme örneği olan kahramanlar, aynı zamanda sosyolojik anlamda birer yabancılaşma örneğidirler. Modernleşmenin dolaylı bir yabancılaşma olması, romanlardaki kişilerde bilinç ikileşmesini, parçalanmasını ve  zihniyet kırılmasını ifade eder.

           Modern Türk Edebiyatı ve etrafındaki problemler düşünüldüğünde şüphesiz ilk akla gelen isimlerden birisi Ahmet Hamdi Tanpınar'dır. Öncelikle bir şair, romancı, hikâyeci olarak sanatkâr kimliğiyle karşımıza çıkan Tanpınar'ın en az bu sanat adamlığı kadar ön planda olan tarafı bir bilim adamı oluşudur.  Tanpınar'ın inkâr edilmeyen bir tarafı da bu iki yönünün aynı nispette derinlikli bir dünya görüşü, hayal gücü ve bilgi birikimi zenginliğiyle dolu olmasıdır. Fakat her iki alan birlikte düşünüldüğünde Tanpınar öncelikle bir sanatkârdır. Bilim eseri sayılan ürünlerinde de bu tarafı hep önde olmuştur. Her iki tipteki eserlerinde ortak bir takım kaynaklar bulunmaktadır ki bunların başında Bergson ve Bachelard gelmektedir. Diğer taraftan gerek XIX. Asır Türk Edebiyatı Tarihi'nde ve gerek Yahya Kemal monografisinde gerekse makalelerinde bu isimler haricinde sanat, edebiyat, felsefe, sosyoloji, psikoloji, tarih, mitoloji gibi alanlara kadar giden oldukça zengin bir alt yapı vardır.